Metro station Begeerte

______ Metro station Begeerte Ramen-========================= Deuren Ramen en Deuren zijn de rechthoekige ogen van huizen. Huizen zijn omhulsels van mensen die dromen. Het uiteinde van deze nacht. Schoenzolen op vochtige - glinsterende – straatstenen. Geen een, geen enkele vallende ster. Geen geluid. Links--------------------------------------------Rechts Ramen---------------------------------------------Deuren Deuren--------------------------Ramen blinde ogen van huizen. Ik loop naar huis. Onder de straatlantaarn, op deze specifieke plek van Natrium Licht, op de glinstering van aantal straatstenen ligt het hoofd van een onthoofde profeet, het Hoofd van Johanan. De oogleden - verrot door de voorbijgaande tijd - ontbreken. De iris onbeweeglijk doorboort mijn longen mijn hart mijn stembanden . Ik kan niet lopen. Links--------------------------------------------------Achter een meter of drie, aan de oever van het Natrium Licht het marmer hoofd van een - aan mij onbekende - beeldschone God fosforesceert. Ik hoor het stem van de profeet want Ik zie de lippen van Johanan bewegen : _- Als je mijn vriend ziet, wat zal je dan aan hem vertellen? Mijn stem is opgezogen door de irissen van de naakte ogen van de Profeet. -Zeg aan hem dat ik ziek ben, van liefde. Het hoofd van Johanan kwijnt weg onder de straatstenen. Verdwijnt. Het hoofd van de beeldschone God van marmer glinstert, precies zoals de geur van een vallende ster glinstert. Ik kan lopen, naar huis. Ik denk: "Zodra de Lente komt het landschap om mij heen zal veranderen, tot een Kerkhoff, vol met kleuren vol met geuren Kleuren------------------------------Geuren achtergelaten door de overlevende geliefden." Een blinde rechthoekige oog de deur van mijn huis kijkt naar me. Daarginds, in de Natrium stilte klinkt het stem van Johanan: -Als jullie mijn vriend zien, wat zullen jullie dan aan hem vertellen? Oh, Natrium Licht, Natrium Stilte -Zeg aan hem dat ik ziek ben, van liefde. Jij staat voor me, onbewogen, met het afscheid van deze nacht achter je schouders. Zacht onpeilbaar het licht van het ochtendschemer fonkelt achter je schouders; net alsof jij het kleur van een oneindige saffier op je schouders tilt. Je haar zijn bedekt met het dauw van het aankomende ochtend, - misschien, zijn de tranen van een engel - . Je linke schouder leunt op de deur van deze huis. Ons huis. Je hoofd iets naar voor......... Je lippen dragen het geliefde glimlach, de kozijn van deze deur omlijst jouw gestalte. Dauw. Binnen, daarachter het vochtige ruit, de uitgedroogde bloemen het opgezette vogel de oude spiegel de trap de tassen de oude kranten de ongeopende brieven. Dauw. de kapstok met de opgehangen jassen, de herinneringen. Achter de gesloten tussendeur van de zitkamer ons leven. Ons leven voorheen deze seconde. Jij en onze deur is - nu - de icoon van een heilige die ons beschermt Ik hoor je stem want Ik zie je lippen bewegen: - Het is echt. Ik zie jouw lippen zingen - Het is echt. Mirte en honing is de geur van je huid. -De geur van je huid verwaart me.- Verse amandelen uit de lenteland zijn je ogen, Ik luister naar je stem want je lippen bewegen: - Kom, we gaan naar binnen, het is laat, we zijn moe. Voordat deze dag aanbreekt moeten wij, samen, verlost zijn van onze kleren, samen in de ritme van een zachte regen die tegen de ruiten van de ramen van onze kamer leunt . Dan ga ik op dat bed liggen. In de middaguren , we gaan een nieuwe matras kopen, het is dan Maandagmiddag de winkels zijn open.. Een witte matras zander herinneringen. Naakt zal ik op dat matras liggen op mijn rug, kalm want jij zal naast mij rechts van mij zal je komen te liggen op je zij. Je linke arm onder mijn hoofd je rechte arm.................. zal het mij omhelzen? Je rechte arm omhelst mij, omhelst mijn middenrif. Het blik van je ogen zal mijn half open lippen aanraken, het knie van je rechte - gebogen - been zal op mijn knieën rusten Je bloed stroomt. De palm van je rechte hand brandmerkt de linke kant van mijn torso je bloed stroomt in de holtes van mijn hart en mengt zich met de mijne. Zo vallen we in slaap. Eindelijk, wij zullen slapen we zijn moe, Morgen misschien – zelfs - Overmorgen zullen wij op zoek gaan om een weg te vinden om samen te kunnen leven. Doe onze deur open we moeten haasten naar binnen voordat het daglicht ons aanraakt. Ik doe ons deur open. Precies in het deuropening mijn rechte hand raakt je linke heup, zacht. Achter mijn ogen zie Ik de lippen van de profeet Johanaan bewegen zacht -Als jullie mijn vriend zien wat zullen jullie dan aan hem vertellen? De Natrium Stilte verblijkt binnen het opkomst van het Ochtend zacht -Zeg dan aan hem dat Ik ziek ben , van liefde............. Kalmte, Nu, is kalm. Nu, je bent hier Nu werd Altijd. We gaan slapen Nu, voordat deze dag – ooit - aanbreekt. Ons slaap brengt ons ver weg - daarginds - het verraderlijk daglicht voorbij. Hij vult ons lichamen met dromen en wensen. Wij liggen naast elkaar op een oneindige Zee. Onze matras, - zonder zijn herinneringen - is een oneindige Zee van Plasma. Geen sterren, geen Melkweg, geen sterrenstelsels, het was niets voordat wij gingen liggen op onze nieuwe matras. Nu Jij Ik De onmetelijk vrede binnen onze lichamen maakt de oneindige Zee van Plasma wakker. Omdat wij, zo onbewogen, geluidloos naast elkaar slapen, de oneindige Zee van Plasma ontwaakt. Omdat onze ademhaling de ritme van de zachte regen tegen onze raamruit langzaam aan neemt worden stelsels van sterrenstelsels geboren. Raak me aan. daar. Dat is het gezicht van Perseus, daar... de Plejaden de lyra van Orpheus Raak me aan, op mijn schouder. Daar=========================Hier het rode Ogenblik van Betelgeuse het Oranje voorhoofd van Alderbaran, Raak me aan. Hier----------------------------------Daar De borsten van Cassiopeia de valleien van Alfa Centauri de mistige gestalte van Orion de verre schone Andromeda. Daar------------------------------------------------------Hier er wordt Leven gezaaid verstrooid. Doordat wij slapen samen nu ontelbare leven wordt geoogst. Kijk me aan Ik kijk naar je alles is nu. Als ik mijn oogleden dicht sluit dan is de wereld - samen met mij - verdwijnen. Kom terug ons leven is uiteengezet - gevangen - tussen de ene fractie van een seconde en de andere . De dag breekt aan, glijdt door het raamruit heen binnen deze kamer valt op de vloerbedekking voor de stoel raakt mijn voeten kust mijn knieën verstrengelt mijn middenrif doorboort mijn longen verdroogt mijn ogen. Binnen deze kamer - de zitkamer van onze herinneringen - woont het menselijke lot . Een schaduw is het menselijke lot Zoals een schaduw deed het onze geluk omslaan. Zoals een spons met water volgezogen heeft het het beeld van ons geluk uitgewist, zoals een tekening die mislukt is werd ons geluk -binnen deze kamer- uitgewist. Ochtend. Hier, aan de linke oever van de rivier van de Stilte hier tussen het riet is een ovale mandje met riet gevlochten gestrand. Vroege voorbijgangers, - pelgrims op weg naar het Tempel van de kleine Godin van het Ochtend, hebben het gevonden. Daarin laag het lichaam van een pasgeboren kind die dood was. Sommigen dachten: -Dat is het liefdeskind van een blinde godin. Anderen fluisterden aan elkaar: -Dat is het liefdeskind van een blinde prinses. Toen, Boven het verre eindpunt van het troebele water van de Rivier van de Stilte steeg de koorts van de zon op. Het water, - geraakt door de zonnestralen - werd gemetamorfoseerd tot gesmolten goud langzaam totdat de stralende dag naast het onbewogen lichaam binnen het rietmandje kwam te liggen, In dit verpletterende licht in deze bedwelmende vreugde in de koortsachtige ochtendstilte van de rivier dan pas zagen de vroeger voorbijgangers in het mandje van riet het gezicht van de dode lichaam , Het is er niet het gezicht van het dode liefdeskind van een blinde Godin. Het is er niet het gezicht van het dode liefdeskind van een beeldschone blinde prinses. Het is niet eens het gezicht van een man. Het is het gezicht van een God die moe werd vannacht en kwam hier aan de linke oever van de Rivier van de Stilte om te slapen. . ______